Mantelzorg en bloggen

Mantelzorg en ik 

Sinds een groot aantal jaren ben ik getrouwd en moeder. Maar ook al heel lang een mantelzorger. Maar dat heb ik heel lang niet als dusdanig gezien of gevoeld. Mensen zien mantelzorgers vaak als mensen die geen moment voor zichzelf hebben en dag en nacht voor iemand zorgen. En mantelzorgen wordt vaak helemaal niet als dusdanig gezien als het gaat om je eigen kind en/of partner, je vader/moeder of een ander familielid. Dat is toch logisch meent men…… Maar er zit zo veel verschil in verzorgen en zorgen voor. En dan heb ik het nog niet eens over zorgen hebben over….. Mantelzorg loopt als een rode draad door mijn leven. Toen ik jong was deed ik thuis veel om te helpen, mijn moeder was veel ziek. Nu ondersteun ik al vele jaren (intensief) een aantal naaste familieleden. En nadat mijn partner (chronisch) ziek werd, deed ik dat er “gewoon” bij. Alles als vanzelfsprekend.

Alles alleen doen. Dat moet toch kunnen

Na jaren voor verschillende mensen intensief te hebben gezorgd, werd het me te veel. Toen mijn man uitviel en ik de (extra) zorg voor de kinderen, het huishouden en zorg om hem (en alles er omheen) erbij kreeg, ging het mis. Ik was totaal opgebrand. Ik kreeg de vreemdste opmerkingen en te maken met veel onbegrip: “Jij een burnout”? “Jij bent toch coach, daar ben je toch voor opgeleid”. “Ik vond aldoor al dat je te veel hooi op je vork nam”. “Waarom vraag je dan ook niet om hulp”. En dan deze: “Ik dacht dat jij zo’n sterke vrouw was”. Allemaal opmerkingen die pijn deden en me niet echt hielpen. Ik moest toegeven dat het me allemaal niet meer lukte alleen. En dat ik de dingen anders moest gaan doen. Maar hoe dan….

Mantelzorg in mijn werk

In die tijd heb ik veel geleerd over mijzelf. Veel gesprekken gevoerd met een psycholoog en me o.a. verdiept in Mindfulness. Sindsdien leef ik volgens die overtuiging. Een leefwijze die me enorm helpt met relativeren, ontspannen en (bewust) te leven. Maar ook te zorgen voor mijzelf. Op tijd mijn grenzen te bewaken en mensen om hulp te vragen. Maar man wat is dat lastig! Het betekent dat je moet toegeven dat je het niet (meer alleen) kan. De 1 kan dit beter dan de ander. Dit heeft veel met je overtuigingen (opvoeding), je karakter en je eigen beleving te maken.

Ik ben al jaren coach-counselor en heb op vele gebieden, met verschillende mensen en vraagstukken gewerkt. Om altijd klaar te staan voor die ander.  Maar ik zie het helaas veel om me heen. Mensen (meest vrouwen) die mantelzorgen, naast man, kinderen en/of werk. 

Maar die ook door blijven rennen en proberen tussendoor ook nog goed voor zichzelf te (blijven) zorgen. Dat laatste is vaak nog niet zo eenvoudig als dat het klinkt. Het helpt volgens mij om eens bewust stil te staan bij de volgende vraag: “Ik zorg goed voor een ander maar hoe lief ben ik eigenlijk voor mijzelf”.

Praktische tips en trucs 

Ik help mensen om weer tijd vrij te maken voor zichzelf. Maar laat ze ook zien en voelen dat het mag, dat zij er net zo goed toe doen. Maar ook dat ze een leuker mens worden als ze ook goed voor zichzelf zijn. Omdat ze die “eigen” tijd gewoon (hard) nodig hebben. Om vol te houden. Daarnaast geef ik tips en trucs om anderen in te zetten, waar ze terecht kunnen met vragen, hoe ze goed kunnen (ont)zorgen en dat je geen schuldgevoel hoeft te hebben als het even niet gaat! Om jouw eigen sociaal vangnet te maken/creëren.

Graag leer ik je kennen

Graag zou ik jou mantelzorger, leren kennen. Van mens tot mens kan dit, ik lees graag je reactie/ervaringen. Je mag me ook altijd (vrijblijvend) mailen. Ik hoor graag hoe jij mantel-zorgt. Wat zijn jouw ervaringen? Durf jij dat te delen en zo stil te staan om naar jezelf te kijken. Help jij jezelf door de steun van het samen dragen te vergroten.

Maar ook vanuit mijn werk als coach kan dit. In een gesprek, in mijn workshops (en/of trainingen). Op verschillende manieren en in meerdere (werk)vormen. Individueel of in een groep. Voor meer informatie over wie ik ben en wat ik voor je kan betekenen, bezoek mijn website www.coach4you.nl, stuur me een mail of bel me. Gun jij jezelf de ontspanning en bewustwording. Hoe dan ook, met welke vraag dan ook, ik ben er voor je. Mijn credo: Beter (ont)zorgen door vertragen. Ik ontmoet je graag om eens door te praten.

Zorgen en ontzorgen

Deze week zit ik met de griep thuis en heb veel tijd om na te denken. Na een roerige periode kijk ik (al een tijdje) terug. Daar heb ik dan nu ook net wat  meer tijd voor……..iets wat ik mezelf (nu wel) kan gunnen.

Al een hele tijd heb ik (hier) niets geschreven. Maar dat betekent niet dat ik niets heb gedaan of gedacht…. juist wel. In de tijd dat er veel te doen is (lees heftige dingen gebeuren) in mijn (gezins)leven, gun ik mij geen tijd te schrijven. Ik heb het dan druk genoeg met werken, de kar trekken, zorgen maken over en zorgen voor….  Waarschijnlijk werken dingen nu anders voor mij want vroeger was schrijven (meestal in dichtvorm) DE manier om dingen te verwerken.

Maar dat gaat weer veranderen. Ik pak namelijk het bloggen, coachen en workshops geven weer actief op. Ik zal jullie meenemen in mijn verhaal van de afgelopen tijden, maar ook van de dingen die (nog) op mijn pad komen. Soms kan je beter helpen wanneer je zelf eerst de dingen op een rij hebt en hebt verwerkt. Ik ben daardoor weer een stap verder in mijn persoonlijke ontwikkeling en mijn missie wordt me steeds duidelijker. Ik wil mensen (vooruit) helpen en (onder)steunen. Mensen die (net zoals ik), in een situatie terecht komen die moeilijk is en waar je geen geschreven handleiding voor hebt over hoe je er mee om moet gaan.

Door een online challenge (voor wie het niet kent; via internet meedoen aan een uitdaging), is de knop om! Hugo Bakker en Jan Everts (beide experts op internet) hebben met hun tips en enthousiasme, me weten te inspireren en motiveren om (intensiever) door te gaan met dat waar mijn hart ligt. Ik voel me aan de ene kant beroerd (door de griep) en aan de andere kant wil ik bruisen! Mijn lijf laat het nog niet toe, maar je zult  binnenkort hierover meer lezen.

Ik ga me (meer) richten op het begeleiden van mantelzorgers! Hoe ontzorg je jezelf in drukke tijden! Leer omgaan met de chronische ziekte van je partner, of beperking van een (volwassen) kind. Beide zijn onderwerpen die dagelijks spelen in mijn leven. Waar ik veel in heb gezien, geleerd en over weet en waar ik graag mensen mee wil helpen. Want dat het elke dag opletten is om (ook voor jezelf) goed te zorgen is zeker, maar soms nog best een hele klus!

Houd mijn blog in de gaten. Ik deel binnenkort meer!

Wees goed voor jezelf! Liefs van mij.

 

 

Zorgen en door doen

Wat een gedoe……zorgen, gedachten, gevoelens en twijfels. Het is een tijdje geleden dat ik wat schreef. Elke keer sta ik in tweestrijd. Wat vertel ik wel/niet. Hoe persoonlijk mag mijn verhaal naar buiten zijn. Hoeveel “vuile” was hang ik buiten. Ik heb een zeer heftige periode achter de rug en verneem dat me dat veel heeft gekost, maar natuurlijk ook (weer) heeft gebracht. Ik maakte me zorgen, voelde veel pijn en verdriet maar deed door. Dat is wat ik heb geleerd; niet zeuren, schouders eronder en door doen. Hoe “slecht” dat op termijn voor mij was, kwam ik keihard achter.

Een tijd lang kon ik niets. Licht, geluid en zelfs mensen maakten me bang. Bang en verdrietig. Ik durfde zelfs niet (meer) naar buiten. Ik was zo teruggeworpen op mijzelf en het wantrouwen in mensen, alles wat ik eigenlijk allemaal niet wilde voelen. Maar wat in volle sterkte terugkwam door een conflict op het werk. Ik ben erg getriggerd door een paar personen met een wel erg onhandige (persoonlijk gerichte) manier van communiceren.

Ik ben (mede daardoor) erg aan het worstelen geweest met “oud” zeer en bijbehorende patronen en emoties. Ik kan je vertellen dat viel niet mee. Ik maakte me overal zorgen om, en zag allerlei beren op de weg. Deels zeer logisch natuurlijk. Had dingen niet (echt) helder meer en wist niet waar ik zou beginnen. Dat ik op moest ruimen was duidelijk. Maar waar ik moest beginnen en hoe ik het proces van afscheid nemen en loslaten kon structureren vond ik een grote uitdaging. Mijn innerlijke zelf en kind-zijn stond behoorlijk in het licht. Mag ik er zijn? Ben ik het waard? Geloof ik in mijzelf? Doet het er toe wat ik er van vind? Heb ik gefaald nu het niet (meer) lukt? En nog veel meer van die vragen die je diep van binnen hebt opgeslagen. Waar je zo graag een antwoord op krijgt. Die er zijn ontstaan en die je (echt) niet nodig hebt. Die je geen tevreden gevoel kunnen schenken en je alleen maar doen twijfelen of wankelen in je stabiliteit. Ik herkende mezelf amper.

“Grappig” hoe goed sommige mensen dan denken te weten hoe jij je voelt, hoe ze oordelen over dat je het al veel te lang veel te druk hebt en dat ze het allang hadden zien aankomen. Gek genoeg kwam het daar nu net juist niet door.  Het gaf me juist energie, hoop, steun en kracht. Daardoor heb ik het juist nog zo lang kunnen volbrengen allemaal. Iemand die een hoog energieniveau heeft zal dit herkennen. Maar ook hartverwarmend hoe sommige mensen met je meeleven (en vaak uit onverwachte hoek).

Een lang en heftig traject van meer dan een jaar heb ik doorlopen. Stap voor stap kwam ik weer langzaam terug bij mij, bij hoe ik wil zijn. Bij wie ik ben! Gelukkig heb ik de juiste ondersteuning en hulp kunnen vinden en aangenomen.

Ik ben dankbaar maar ook positief kritisch. Ik ben blij met mezelf, heb niet gefaald, heb gewoon veel geleerd, ben zeker de moeite waard en wil mijn ervaringen en inzichten graag doorgeven of aangeven aan anderen. Misschien is het dan toch nog allemaal ergens goed voor (geweest). Ik ben (ook hierin) ervaringsdeskundig. Als mens maar ook coach-counselor kan het geen kwaad om dit soort processen mee te maken en te doorleven. Het maakt je een sterker en wijzer mens. Maar dat geloof en voel ik pas nu. Achteraf.

img_43702898014602