Het “kan ik het wel of niet” stemmetje

Iedereen heeft er wel eens last van. Het gaat allemaal best wel goed met je. Je hebt je leven aardig op orde, dingen lopen wel. Natuurlijk wil je wel eens wat dingen ondernemen maar ach dat is niet zo noodzakelijk, dat kan nog wel. Eigenlijk ben je best tevreden maar toch ben je ook wel een beetje onrustig. Al tijden is er iets wat in je hoofd blijft spelen.  Het ene moment zit je vol met ideeën, wil je dolgraag (bij wijze van) de wereld veranderen en allerlei nieuwe avonturen aangaan. Maar voordat je goed en wel je plannen concreet hebt, is er weer dat stemmetje. Die jou even haarfijn uitlegt waarom jij dat niet zou moeten doen. “Denk eens na, waarom zou jij dat kunnen, zoveel hebben dat al gedaan”. “Hoezo denk jij dat je onderscheidend bent”. Het stemmetje gaat steeds verder en doet er nog een schepje bovenop. “Waarom moet je zo nodig veranderen dan, je hebt toch een leuk leven, lief gezin, mooi werk en duidelijkheid”. “Zou je het nu wel doen”? “Het is ook een keer genoeg, wees gewoon dankbaar”.

Al die leuke dingen die je hebt bedacht, opgeschreven en uitgewerkt, lijken opeens niet zo overtuigend goed. Je wilt het wel erg graag maar ja is het wel zo nodig… zo slecht is het nu ook niet. En voor je het door hebt ga je mee met het stemmetje. “Waarom zou het mij wel lukken, heb ik wel genoeg geleerd, weet ik eigenlijk wel wat ik wil”. “Is het wel verantwoord, en veilig”. “Ik weet nu wat ik heb……wat zullen mensen wel denken”.

Sprankelen

Ik ben er al een tijdje achter dat ik mezelf door dat stemmetje ontzettend beperk. Want dat stemmetje, dat ben IK. Ik luister naar de woorden die me ergens gaandeweg mijn leven ingeprent zijn, door opvoeding, (werk)ervaring en andere contacten en/of factoren. En het zijn woorden waarvan ik vaak denk dat ze waar zijn. Natuurlijk is het goed om kritisch te kijken naar de dingen die je wilt gaan ondernemen. Maar je komt niet verder doordat je aldoor excuses (want dat zijn het eigenlijk) bedenkt. Eigenlijk houd je jezelf in een bepaalde (rust) positie. Maar ben je er wel gelukkig mee. Door kritisch te gaan luisteren naar het stemmetje en er tegenin durven te gaan, creëer je nieuwe woorden. Maar tegelijkertijd, kom je (uiteindelijk) ook tot daden. Want in actie komen en doen is de enige manier om jezelf (lees ook je stemmetje), het tegendeel te bewijzen. Je kunt het best wel, het is ook goed te verantwoorden (als dat al moet), en ja als je eenmaal je energie laat stromen, gaat het steeds verder en verder…. en zal je de weg naar je geluk nog verder hebben opengezet. En bedenk, het hoeft niet met grote stappen. Een kleine stap vooruit is altijd beter dan in een rondje lopen. Wat je aandacht geeft groeit. Natuurlijk is het spannend, maar ook leuk!

Dus geloof dat je het kunt, maak een plan (wat past bij dit moment) en ga beginnen!

Fijne dag, warme groet Roelie.                                                                                              Coach4you2