Zorgen en door doen

Wat een gedoe……zorgen, gedachten, gevoelens en twijfels. Het is een tijdje geleden dat ik wat schreef. Elke keer sta ik in tweestrijd. Wat vertel ik wel/niet. Hoe persoonlijk mag mijn verhaal naar buiten zijn. Hoeveel “vuile” was hang ik buiten. Ik heb een zeer heftige periode achter de rug en verneem dat me dat veel heeft gekost, maar natuurlijk ook (weer) heeft gebracht. Ik maakte me zorgen, voelde veel pijn en verdriet maar deed door. Dat is wat ik heb geleerd; niet zeuren, schouders eronder en door doen. Hoe “slecht” dat op termijn voor mij was, kwam ik keihard achter.

Een tijd lang kon ik niets. Licht, geluid en zelfs mensen maakten me bang. Bang en verdrietig. Ik durfde zelfs niet (meer) naar buiten. Ik was zo teruggeworpen op mijzelf en het wantrouwen in mensen, alles wat ik eigenlijk allemaal niet wilde voelen. Maar wat in volle sterkte terugkwam door een conflict op het werk. Ik ben erg getriggerd door een paar personen met een wel erg onhandige (persoonlijk gerichte) manier van communiceren.

Ik ben (mede daardoor) erg aan het worstelen geweest met “oud” zeer en bijbehorende patronen en emoties. Ik kan je vertellen dat viel niet mee. Ik maakte me overal zorgen om, en zag allerlei beren op de weg. Deels zeer logisch natuurlijk. Had dingen niet (echt) helder meer en wist niet waar ik zou beginnen. Dat ik op moest ruimen was duidelijk. Maar waar ik moest beginnen en hoe ik het proces van afscheid nemen en loslaten kon structureren vond ik een grote uitdaging. Mijn innerlijke zelf en kind-zijn stond behoorlijk in het licht. Mag ik er zijn? Ben ik het waard? Geloof ik in mijzelf? Doet het er toe wat ik er van vind? Heb ik gefaald nu het niet (meer) lukt? En nog veel meer van die vragen die je diep van binnen hebt opgeslagen. Waar je zo graag een antwoord op krijgt. Die er zijn ontstaan en die je (echt) niet nodig hebt. Die je geen tevreden gevoel kunnen schenken en je alleen maar doen twijfelen of wankelen in je stabiliteit. Ik herkende mezelf amper.

“Grappig” hoe goed sommige mensen dan denken te weten hoe jij je voelt, hoe ze oordelen over dat je het al veel te lang veel te druk hebt en dat ze het allang hadden zien aankomen. Gek genoeg kwam het daar nu net juist niet door.  Het gaf me juist energie, hoop, steun en kracht. Daardoor heb ik het juist nog zo lang kunnen volbrengen allemaal. Iemand die een hoog energieniveau heeft zal dit herkennen. Maar ook hartverwarmend hoe sommige mensen met je meeleven (en vaak uit onverwachte hoek).

Een lang en heftig traject van meer dan een jaar heb ik doorlopen. Stap voor stap kwam ik weer langzaam terug bij mij, bij hoe ik wil zijn. Bij wie ik ben! Gelukkig heb ik de juiste ondersteuning en hulp kunnen vinden en aangenomen.

Ik ben dankbaar maar ook positief kritisch. Ik ben blij met mezelf, heb niet gefaald, heb gewoon veel geleerd, ben zeker de moeite waard en wil mijn ervaringen en inzichten graag doorgeven of aangeven aan anderen. Misschien is het dan toch nog allemaal ergens goed voor (geweest). Ik ben (ook hierin) ervaringsdeskundig. Als mens maar ook coach-counselor kan het geen kwaad om dit soort processen mee te maken en te doorleven. Het maakt je een sterker en wijzer mens. Maar dat geloof en voel ik pas nu. Achteraf.

img_43702898014602