Mantelzorg en bloggen

Mantelzorg en ik 

Sinds een groot aantal jaren ben ik getrouwd en moeder. Maar ook al heel lang een mantelzorger. Maar dat heb ik heel lang niet als dusdanig gezien of gevoeld. Mensen zien mantelzorgers vaak als mensen die geen moment voor zichzelf hebben en dag en nacht voor iemand zorgen. En mantelzorgen wordt vaak helemaal niet als dusdanig gezien als het gaat om je eigen kind en/of partner, je vader/moeder of een ander familielid. Dat is toch logisch meent men…… Maar er zit zo veel verschil in verzorgen en zorgen voor. En dan heb ik het nog niet eens over zorgen hebben over….. Mantelzorg loopt als een rode draad door mijn leven. Toen ik jong was deed ik thuis veel om te helpen, mijn moeder was veel ziek. Nu ondersteun ik al vele jaren (intensief) een aantal naaste familieleden. En nadat mijn partner (chronisch) ziek werd, deed ik dat er “gewoon” bij. Alles als vanzelfsprekend.

Alles alleen doen. Dat moet toch kunnen

Na jaren voor verschillende mensen intensief te hebben gezorgd, werd het me te veel. Toen mijn man uitviel en ik de (extra) zorg voor de kinderen, het huishouden en zorg om hem (en alles er omheen) erbij kreeg, ging het mis. Ik was totaal opgebrand. Ik kreeg de vreemdste opmerkingen en te maken met veel onbegrip: “Jij een burnout”? “Jij bent toch coach, daar ben je toch voor opgeleid”. “Ik vond aldoor al dat je te veel hooi op je vork nam”. “Waarom vraag je dan ook niet om hulp”. En dan deze: “Ik dacht dat jij zo’n sterke vrouw was”. Allemaal opmerkingen die pijn deden en me niet echt hielpen. Ik moest toegeven dat het me allemaal niet meer lukte alleen. En dat ik de dingen anders moest gaan doen. Maar hoe dan….

Mantelzorg in mijn werk

In die tijd heb ik veel geleerd over mijzelf. Veel gesprekken gevoerd met een psycholoog en me o.a. verdiept in Mindfulness. Sindsdien leef ik volgens die overtuiging. Een leefwijze die me enorm helpt met relativeren, ontspannen en (bewust) te leven. Maar ook te zorgen voor mijzelf. Op tijd mijn grenzen te bewaken en mensen om hulp te vragen. Maar man wat is dat lastig! Het betekent dat je moet toegeven dat je het niet (meer alleen) kan. De 1 kan dit beter dan de ander. Dit heeft veel met je overtuigingen (opvoeding), je karakter en je eigen beleving te maken.

Ik ben al jaren coach-counselor en heb op vele gebieden, met verschillende mensen en vraagstukken gewerkt. Om altijd klaar te staan voor die ander.  Maar ik zie het helaas veel om me heen. Mensen (meest vrouwen) die mantelzorgen, naast man, kinderen en/of werk. 

Maar die ook door blijven rennen en proberen tussendoor ook nog goed voor zichzelf te (blijven) zorgen. Dat laatste is vaak nog niet zo eenvoudig als dat het klinkt. Het helpt volgens mij om eens bewust stil te staan bij de volgende vraag: “Ik zorg goed voor een ander maar hoe lief ben ik eigenlijk voor mijzelf”.

Praktische tips en trucs 

Ik help mensen om weer tijd vrij te maken voor zichzelf. Maar laat ze ook zien en voelen dat het mag, dat zij er net zo goed toe doen. Maar ook dat ze een leuker mens worden als ze ook goed voor zichzelf zijn. Omdat ze die “eigen” tijd gewoon (hard) nodig hebben. Om vol te houden. Daarnaast geef ik tips en trucs om anderen in te zetten, waar ze terecht kunnen met vragen, hoe ze goed kunnen (ont)zorgen en dat je geen schuldgevoel hoeft te hebben als het even niet gaat! Om jouw eigen sociaal vangnet te maken/creëren.

Graag leer ik je kennen

Graag zou ik jou mantelzorger, leren kennen. Van mens tot mens kan dit, ik lees graag je reactie/ervaringen. Je mag me ook altijd (vrijblijvend) mailen. Ik hoor graag hoe jij mantel-zorgt. Wat zijn jouw ervaringen? Durf jij dat te delen en zo stil te staan om naar jezelf te kijken. Help jij jezelf door de steun van het samen dragen te vergroten.

Maar ook vanuit mijn werk als coach kan dit. In een gesprek, in mijn workshops (en/of trainingen). Op verschillende manieren en in meerdere (werk)vormen. Individueel of in een groep. Voor meer informatie over wie ik ben en wat ik voor je kan betekenen, bezoek mijn website www.coach4you.nl, stuur me een mail of bel me. Gun jij jezelf de ontspanning en bewustwording. Hoe dan ook, met welke vraag dan ook, ik ben er voor je. Mijn credo: Beter (ont)zorgen door vertragen. Ik ontmoet je graag om eens door te praten.

Auteur: Roelie

Roelie van Guldener is 52 jaar, getrouwd en moeder van twee volwassen zonen. Ik ben spontaan, open en eerlijk en geloof in het feit dat iedereen vanuit de basis goed is. Ik ben begonnen met coachen vanuit een overtuiging. Die van mensen vooruit helpen en ondersteunen. Door te inspireren, enthousiasmeren en door mijn ervaring en kennis aan te bieden. Ik geloof dat iedereen hier is met een reden. De mijne is, het beste proberen te halen uit een ieder door bewustwording en geloven in eigen kracht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *